Asıl Şimdi Öldük

Temmuz 1, 2008 Gönderen: Burak SIRATAŞ

   Hayata döndürülmek adına kurtarılmaya çalışılırken öldürülenleri düşünüyorum. Ne onlar hayata dönebildiler, ne de yakınları onları “resmi cinayetler” sonucu öldürenlerin ceza aldıklarını görebildiler. Bugün gazetelere bakarken davanın artık zamanaşımından dolayı düştüğü yazıyordu.

   Onların acılarını hala yüreklerinde hissedenler o günlerde olayların buralara varacağını, sevdikleri insanları kaybedeceklerini hiç akıllarına getirmişler miydi acaba?

   Hayata Dönüş Operasyonu, tutuklu ve hükümlülerin F tipi hücre sistemine geçişi protesto etmek amacıyla 20 Ekim 2000’de başlattıkları açlık grevini 19 Kasım’da ölüm orucuna dönüştürmeleri üzerine 19 Aralık 2000’de 20 cezaevine eşzamanlı düzenlenen bir operasyon olma niteliğini aşmış; günümüzde yarattığı acılar ve kaoslarla hatırlanma durumuna gelmiş bir operasyondur.

   Bu operasyonda 2’si asker, 30’u tutuklu olmak üzere 32 kişi yaşamını yitirmiş, yüzlerce kişi yaralanmıştır. Burada o günleri tekrar anlatmayacağım; çünkü neresinden tutsan elinde kalıyor. Yalanlar, göz ardı edilen gerçekler, her şey insanın canını sıkmaya, asla içinden çıkıp çözemeyeceği denklemlerle boğuşmasına neden oluyor.

   Operasyonda kullanılan bir bombayı o zaman uzman çavuş olan şimdi ise emekli bir Binbaşı olan Nurettin Kurt bile tanımazken kimin tanıyacağını araştırmak istemiyorum. Hele kullanılan bombalardan birinin 20 gramının 38 dakikada insanları öldürebileceğini bilinirken, kadınların olduğu C1 koğuşunda aynı bombadan 35 gram bulunmasını hatırlamak bile istemiyorum. Keşke unutmak istediklerimizi unutabilsek ya da hiç unutmasak da bir daha bunları yaşamasak; ama ben şunu biliyorum ki biz hep unuttuk, unutmayanlarımıza da unutturduk.

   Bugün elimizde ne var; koskoca bir hiçlik. Kimi yargılayabildiler? Kimin acısını dindirebildiler? Bir davada tüm sanıkların ifadesi bile alınmamışken deliller karartılmışsa ve davanın savcı ve hakimleri sürekli değiştiriliyorsa, artık davanın 11. hakiminin bu kararı alması ne kadar tartışılabilinir ki? Her şey ortada; ölen öldüğü ile kalacak, sevdikleri ise kaybettiklerinin acıları ile her gün acı çekmeye devam edecekler. Peki, bize ne olacak? Hemen söyleyeyim. Biz de unutacağız; bize unutturacaklar. Var mı buna karşı durabilecek, var mı unutmam diyebilecek?

   İşte bir dava daha böyle bitti. Ne yapmalıyız; yani kalan sağlar bizimdir, diyerek bir taraf mı seçmeli, yoksa işlenilen cinayetlere, yapılan haksızlıklara kafa mı tutmalıyız? Yahu bizim ülkemiz, faili meçhul cinayetler ülkesi; kimi kandırıyoruz? Suçluların ortaya çıkacağını, ceza alacaklarını beklemek ne büyük bir gaflettir. Utanıyorum kendimden. Yahu insanlar öldü; sahip çıkanı yok, ceza alanı yok. Belki ölüm değil de unutulmak, haklarının aranmaması son darbe oldu o insanlara. Mezarlarında bile rahat edemediler.

   Ne insan haklarında sınıf atlayabildik, ne de failleri bulabildik. Bunu da normal karşılamak gerekir aslında. Yine bugünlerde gazeteler ve haber programları ile haşir neşir olanlar, en azılı insan hakları gaspçılarının insan hakları savucusu kesildiğini gözden kaçırmamıştır umarım.

   Acaba daha kaç davamızı unutacağız, daha kaç ölüm yaşayacağız? Neler yaşamadık ki zaten? Ne yollardan geçmedik ki? Kimler yönetmedi ki ya da şu an kimler yönetmiyor ki bu ülkeyi? Önemli olan unutmaya devam mı edeceğiz, yoksa üzerimizdeki ölü toprağını silkeleyip bizim olan her şeye sahip mi çıkacağız?

   “Hayata Dönüş Operasyonumuz” bile “Hayata Veda Operasyonu”  olmuşken, yani hani derler ya “kaş yapayım derken göz çıkartmışken” nasıl düzeleceğiz, bilmiyorum. Bu yazı ‘düzeldik, bir daha olmaz ders aldık’ diyenlere ithaf edilmiştir. Herkes bir daha düşünsün; ne kadar çok şey unuttuk, ne kadar çok şeyi zamana teslim ettik. İşte biz hayat mücadelesi verirken bir dava, bir zulüm daha geçti gitti hayatımızdan. Herkese geçmiş olsun…

burak.siratas@politikadergisi.com