

Türkiye’deki eğitim sistemini en iyi ifade eden söz sanırım, eski bir Milli Eğitim Bakanı’nın söylediği ”şu mektepler olmasa, maarif ne güzel yönetilirdi” sözüdür. Türkiye egemenlerinin ve siyasi iktidarların eğitime bakışını, nerdeyse bütün Cumhuriyet tarihi boyunca açık seçik bir şekilde bu vecize temsil etmiştir. Dönemlerin karakteristiklerine ve iş başına geçen hükümetlerin yaklaşımlarına göre her yıl, resmi-egemen düşünceye ters düşmeyen, tam aksine, onu güçlendiren, farklı eğitim modelleri denenmiş, bu denemelerden, ilkokuldan üniversiteye kadar bütün eğitim kademeleri nasibini almıştır. Türkiye eğitim sistemi, yaz-boz tahtasına dönüştürülmüştür.
Yakın dönem açısından ele alındığında olumsuz anlamda toplumun aleyhine en etkileyici politika ve uygulamalar, eğitimin özelleştirilmesi ve paralı eğitimde kendisini göstermiştir.
Bilindiği gibi özelleştirme, toplumsal alanın geneline yöneliktir. Sağlıktan eğitime, sanayiden tarıma bütün alan ve sektörlerde uygulamaya sokulmuştur. Toplumsal çıkarlar göz önüne alındığında, en trajik sonuçlar, eğitim ve sağlık sektöründe ortaya çıkmıştır. Eğitim ve sağlık hizmetleri toplumsal hak olmaktan çıkarılmış, parası olanların faydalanabileceği duruma getirilmiştir. Bu ülkede, parası olmayan hiçbir insanın eğitim ve sağlık hizmetlerinden yararlanma hakkı yoktur.
Özelleştirme programları savunulurken, ”daha kaliteli ve ucuz hizmet verilecek” denilerek, bilinçler bulanıklaştırılmış, dikkatler farklı yönlere çekilmiştir. Bu yaklaşım, özelleştirme politikalarının hayata geçirilmesinde önemli bir desteğin oluşmasına da yol açmıştır.
Özelleştirmeler bilindiği gibi sadece mal üretimiyle ilgili değildir. Hizmet sektörünü de kapsayan özelleştirme programları eğitimde ve sağlıkta da adım adım hayata geçirilmiştir. Bugün artık ülkemizde eğitim hizmeti metalaştırılmış, alınıp satılabilir duruma sokulmuştur. Ticaretin ve artı değer kazanmanın bir unsuru haline getirilmiştir. Bu alanda, gerek devlet gerekse özel sektör çok büyük paralar kazanmaktadır.
Paralı eğitime geçişin ilk adımı, devlet okullarında “katkı payı” denilen zorla yardım alma uygulamasıydı. Bu konuda, geçmişte bir büyük ilin valisi, “kazları incitmeden yolun” diyerek, eğitimle ilgili Türkiye Milli Eğitiminin vecize üretme geleneğini sürdürmüştür. Egemenler için, sadece eğitimde değil, hayatın bütün alanlarında vatandaş, ”yolunacak bir kaz”dan başka bir şey değildir. Bütçeden eğitime ayrılan pay her yıl düzenli bir biçimde düşürülmektedir. Ortaya çıkan açık, ek masraflarla vatandaşın cebinden alınan paralarla kapatılmaktadır. Eğitimde, ders kitabı fiyatlarındaki artış, paralı özel okulların yaygınlaştırılması, üniversite harçlarının yüksekliği, artık zorunluluk gibi algılanan dershaneler vb. diğer basamaklar da göz önüne alınınca, amacın eğitim hizmeti vermek değil, para kazanmak olduğu net bir şekilde görülecektir.
Sorunun, kaynak sorunu olmadığı gün gibi açık bir gerçektir. Bu ülkenin genel bütçesinin yüzde 50’ye yakını, ”Ülke güvenliği harcamaları” adı altında eritilmektedir. Bu miktarın nereye gittiğini devleti yöneten bürokrat ve siyasetçiler bile bilmemektedirler. Türkiye’nin silahlanmaya, kirli işlere ayırdığı paralar, yaptığı harcamalar düşünülünce, eğitim ve sağlıkta halka hizmet götürme konusunda sorunun kaynak sorunu olmadığı görülür. Bütçenin sınırlı olanaklarından dem vurmak, ödenek yokluğundan bahsetmek vb., sorunun asıl kaynağını gizlemeye çalışmaktan başka bir şey değildir.
Özelleştirmeyi savunanların en önemli iddialarından biri de, ”sermayenin tabana yayılacağı” yalanıydı. 1990 sonrası başlatılan sürecin sonuçları ortadadır. Sermaye tabana yayılmadığı gibi, ”taban”ın alım gücü azaldı ve yaşam koşulları daha da zorlaştı. Bugün artık insana ait her değer, bir avuç sermaye grubunun insafına terkedilmiş durumdadır. Bürokrasi, hükümet vb. kurumlar, bu sermaye gruplarının kuklalarıdır.
Var olan sistemde eğitime biçilen rol, başta sermaye grupları olmak üzere yerleşik düzenin “eleman” ihtiyacını karşılamaktır. Ve daha da önemlisi, yetişen genç kuşakların, düzenin ideolojik değerlerini yüklenerek yön almalarını sağlamaktır. İlkokuldan üniversiteye kadar, eğitimin “gizli” amacı budur.
Bilimsel düşünceden uzak, kişilik kazanamamış, soru sormayan-konuşmayan, anlatılan her şeyi kabul eden kuşaklar yetiştirmek birincil amaç olmuştur. Düzenin eleman ihtiyacını karşılamak için, örneğin devlet üniversiteleri yeterli görülmediği için özel üniversiteler ve vakıf üniversiteleri kurma furyası başlatılmıştır. Bugün artık her sermaye grubunun bir üniversitesi hatta ilköğretim okulu bile vardır.
Faşist bir karakter taşıyan 12 Eylül Anayasası’nda dahi eğitim bir hak olarak tanımlanıyordu. İşin ilginci, bugünkü Anayasa’ da hala, ”devletin, sosyal bir hukuk devleti” olduğunun yazılı olmasıdır. Geldiğimiz noktada, bütün hak ve özgürlüklerin gasp edilişinde olduğu gibi, eğitim hakkı da gasp edilmek istenmesi, egemenlerin kendi yasalarına bile tahammül edemediklerinin en bariz göstergesidir. Toplumsal hizmetler, çok ilginçtir, vergilerin artırılmasıyla ters orantılı olarak azaltılmaktadır. Ancak, bunun sorgulanması, toplum olarak hiçbir şekilde yapılmamaktadır.
Her eğitim-öğretim dönemi, anti-demokratik uygulamalar, hızından bir şey yitirmeksizin devam etmiştir/edecektir. AB süreciyle bağlantılı atılan nutuklar palavradan başka bir şey değildir. Eğitimde hak gaspları, gerici-faşist programlar, saldırılar, yıldırma-susturma faaliyetleri eli sopalı güçlerin desteğinde sürecektir.
Ezberci Eğitimle Ne Amaçlanıyor?
Bugünkü eğitim sistemi içerisinde okulların, bilimleri genel olarak öğrettiği, bu öğretme yöntemlerinin bilimsel olduğu ve çok yönlü insanlar yetiştirildiği iddiası kocaman bir yalandır. Diğer şeylerde olduğu gibi eğitim-öğretim gerçekliği de toplumun sınıflara bölünmüşlüğüyle ilişkili bir olgudur. Egemen kılınmaya çalışılan eğitim modeli, egemenlerin çıkarlarını gözeten, gerici-şoven niteliktedir. Çocuk ve gençleri, çok küçük yaşlardan itibaren bir cendereden geçirmenin adı eğitim-öğretim olmuştur. Genç kuşaklar, okullarda, verili düzenin çıkar ilişkilerinin devamına hizmet eden, güçlendiren ve güvenceye alan bir biçimde yetiştirilmek istenmektedir. Bunun yolu da ezberci bir eğitim metodundan geçmektedir. Konuşmayan, soru sormayan, üretmeyen, okumayan, sadece dinleyen ve verileni alan bir nesil yetiştirmek asıl hedeftir. Bugün milyonlarca genç insanı bu süreçlerden geçirerek sonunda işsiz bırakmak bu tezi doğrulamaktadır. Ancak, yine de bu eğitim sisteminden yararlanmak gerekiyor. Genç insanların dikkat etmeleri gereken nokta, kendilerine gerekli olan bilgileri almaları ve eğitim-öğretimlerini farklı araçlarla beslemeleridir. Gelişmiş bir bilinç ve kafa yapısına sahip olmak ancak bu şekilde sağlanabilir.
Bu toplum içinde yaşayan bireyler olarak yapmamız gereken şey, bu yağma ve talan düzeninde sürünerek yaşamak ya da boğaz tokluğu için dilenmek ve bize sunulan, üzerimizde denenen her şeyi kabul etmek olmamalıdır. “Okullar ticarethane, eğitimciler tahsildar, öğrenciler ve veliler yolunacak kaz değildir” gerçeğini, bizi yönetenlerin yüzlerine her eğitim-öğretim döneminde haykırmamız gerekiyor. Parasız ve bilimsel eğitim istemek, bizlerin en doğal hakkıdır.
mehmetali.yazici@politikadergisi.com
Yorumlar
Eğitim
Eylül 3, 2010 Gönderen: İzzet Kütükoğlu, 1 yıl 22 hafta önce
Yorum No:3983
Sayın M.Ali Yazıcı, bir şeyleri anlamamız gerekiyor. Anlmak için daha derin düşünmemiz gerekiyor. Eğitim, bir ülke için en önemli konulardandır.
Ve, devletin en öncelikli görevlerindendir. Sizinde ifade ettiğiniz gibi eğitim konusunda maalesef içler acısı bir durumdayız! Bu konudaki vaziyet bu olunca, bunun sonucu olarak bütün konularda başarısız olduğumuz açık bir gerçektir.
Sizinde ifade ettiğiniz gibi, düşünmeyen, sorgulamayan bir toplum yaratılmıştır.
Neden?
Çünkü, düşünürse, sorgularsa, bu düzen açısından tehlike oluşturacaktır!
Bir ülkede iyi bir düzen kurgulanmış ise, iyi bir düzen, insanların düşünmesinden korkmaz. Ancak, kötü bir düzen,insanların düşünmesinden korkar.
Bu ülkenin mekteplerinde insanların düşünmelerine müsade edilmiş, imkan verilmiş olsa idi, bu yoz düzen sürüp gitmezdi! ben bunun cumhuriyet olmadığını söylediğim zaman çok sert tenkitler alıyorum.
Kimlerden mi?
Mekteplerde adam edilmiş, Güya eğitilmiş olduğunu zanneden düşünme kabiliyeti köreltilmiş diplomalılar. beni tenkit ediyor.
Onlar bu düzen yozluğunun cumhuriyet olduğa iman ettirilmiş olduklarından aanlamıyorlar!
Böylece kötü düzen, kendi açısından doğru bir şey yapmış oluyor!
Gerçek şudur: Türkiyede ki cumhuriyet bir tabeladan ibarettir!
Peki bize bir görev düşmüyor mu?
Düşüyor elbette. Bu görev; ülkede gerçek anlamda bir cumhuriyet varetmektir.
Ben ilk okul tahsilliyim. yani düzenin adam edemediklerindenim.
Peki benim gibi, hem tasilsiz, hemde ülkeyi düşünen kaç adam kaldı memlekette? Düzen benim gibi adam bırakmadı ki, düzenin ne olduğunu anlayabilsin anlatabilsin.
bakın şu kadersizliğime ki; düzenin mekteplerde kör ettiği milyonlarca insana gerçek anlamda bir cumhuriyete ihtiyaç olduğunu anlatmak durumundayım.
Eğitim diyorsunuz.
Allah aşkına bir bana desin ki, devlet şu görevini başarı ile yerine getirmiştir!
Biri bana desin ki, ülke iyi yönetiliyor.
Bir bana desin ki, çocuğumun geleceğinin güvencede olduğunu düşünüyorum.
Varmı böyle bir şey.
Yok.
hani cumhuriyetin arkadaş!
Bunaları söyleyerek asla cumhuriyetin kötü bir rejim olduğunu anlatmak istemiyorum.
İnanıyorum ki, bu ülkenin kurtuluşu cumhuriyetle yönetilmesindedir.
Bunu düşünmek anlamsız kalıyor.
Çünkü, devletin mekteplerinde daha körpecik iken insanlara, ülkenin cumhuriyetle yönetildiği, bu sayede çok büyük iler başarmış olduğumuz yalanı beğinlere perçinlenmiş.
O insanlar, ben, Bu ülkeyi cumhuriyet kurtarır dediğim zaman buna mana veremiyorlar.
Aslında cumhuriyete çok bir şey kalmamıştır. Hani Devrim arabasını yapmışız. benzin Koymayı unutup rezil olmuşuz ya. Tam o misal...
Yasmayı, yürütmeyi bribirinden ayıracak anayasa yapamamamız yüzünden, memleketi ihya edecek bir rejimi düzen kepazeliği haline getirmişiz.
Ben isyan etmeyeyimde kimler etsin?
Şu anayasaya bak!
Hükümete, yürütme diyor! mecliste yasa düzenleyen, yasalara oy veren hükümete yürtme diyen bir anayasa!
Siyasi kimliği cebinde, parti rozeti yakasında, parti bayrağı elinde bir hükümetin atadığı genel müdürden, validen tarafsızlık uman bir anayasa!
Bu ne ya!!!
Sonuç, saltanatın demokratikleştiği bir garabet rejim!
Meydanlarda verilen kavga neyin kavgası?
Saltanatı ele geçirmenin kavgası.
Bu kadar basit gerçekleri göremeyen bir milletin ülkesi emanettir emanet!!!
Göremez çünkü, eğitim kurumlarımız bunca yıldır,bunu görebilme ihtimali olan insanları kör ediyor!
Ve ben gene sözümdeyim; Bu ülkeyi bir hakiki cumhuriyet kurtarır.
Saygılarımla.
Sadece Bir Cevap
Eylül 3, 2010 Gönderen: Alex Hawk (doğrulanmadı), 1 yıl 22 hafta önce
Yorum No:3984
Evet, bu ülkde sağlık ve eğitim sisteminin durumu belli. Ancak en azından sağlık sistemi Amerikan sağlık sistemine göre birçok açıdan daha iyi ve daha sosyal. Elbette Amerika'nın sağlık sistemi çok mu iyi? Hayır değil. Dünya'nın en güçlü ülkesinin sağlık sistemi Dünya'nın en hayin ve çıkarcı sağlık sistemine ev sahipliği yapıyor. Ancak ABD, sağlık ve tedavi teknolojileri açısından Dünya'da bir numara, ancak bundan faydalanabilemek için zengin ya da varlıklı bir adam olmak lazım. Yoksa ABD'de sigorta'ya kaldınız mı yandınız. Eğitim sistemi ile ilgili olarak ise Türkiye Dünya çapında eğitim sistemi kalitesi açısından bence Dünyada ki ülkelerin ilk 4'de 1'ine girer. Dünya'da kabaca 200 ülke varsa bu Türkiye'nin ilk 50'nin içinde olduğu anlamına gelir. Bu aynı zamanda şu anlama da gelir. Dünya'nın geriye kalan 4'de 3'ünün ne kadar vahim bir halde olduğunu. Dünya'nın geriye kalan 4'de 3'ünü bırakın eğitim konusunu herhalde hayatta kalmak için uğraş veriyor olmalılar. Türkiye olarak Dünya'nın bu durumunu düşünerek halimize şükür mü etmeliyiz. Bence hayır, insan her zaman bulunduğu durumdan daha iyi bir duruma gelmeyi ister bu aç gözlülük ya da lüks değildir. Bu bir haktır. Hem zaten bu yazdıklarim şunu gösterir. Türkiye ancak kötünün iyisidir. İşte bu nedenlerle bu makaleyi sevdim. Yazanın aklına sağlık.
YAZILI TURALI , PARALI PULLU EĞİTİM.
Eylül 4, 2010 Gönderen: MÜCAHİT KUBİLAY (doğrulanmadı), 1 yıl 22 hafta önce
Yorum No:3985
şimdi okullu olduk sınıfları doldurduk , demeyle.
şarkılar tüküler söylemekle , okullu olunmuyor.
tantananın daniskası , okula kayıt yaptırmakla başlıyor.
ne kazı , ne ördeği , nede tüyü.
mevzu dönüp dolaşıyor , napolyonun paralarına geliyor.
al aşağı , ver yukarı.
iyi bir çingen pazarlığı yapmak gerekiyor.
aidat işi , sene boyunca devam ediyor.
şu parası , bu parası , zart parası , zurt parası.
ver allah ver , istedikleri sürece götür götür ver.
ben veledi yaramazları ikiledim.
bir devlet büyüğümüz , arkayı üçleyin diyordu ya.
okullardan istenen , zart zurt paralarından hiç bahsetmiyor ama.
emekli olmak istesek , verecekleri yediyüz küsür.
yarısı büyük velede , yarısı küçük velede.
artarsa eğer faturalara.
hatunla ben kaldık ayaza.
bu sene okulları da , sınıfları da ikileyip doldurduk.
çok para lazım çoook , çok çalışmam lazım çoook.
günde bir semer yapıyordum , yetmeyecek artık.
bundan sonra , günde iki semer yapmam gerekiyor.
kafama göre , durumu şimdilik kurtarırım diyorum.
ama yaş elliye az kaldı.
yüksek okul başlayınca , veledler sakata gelecek.
öbür dünyadan , bu dünyaya , çifte burs göndermem gerekecek.
_____(üçbeş_köyün_tiriviri_yazarı)__________SEMERCİ_KUBİ
Yeni yorum gönder