Tanıdık Tanınmayanlar

Ekim 27, 2009 Gönderen: Mert ATALAY

...

   Unutkanlığın afiyet sofrası... Her lokma acı bindiriyor limandaki Rus kaçakların ceplerine. Ne bileceksin ki bazen Rus, bazen kaçak, bazen acı olduğumu (?)

...
   Tasvirlediğim dünyanın eksiği yok!

...
   Güneşin sol kolundaki komşularımın intihar çığlıklarından derlenen bestemi ısmarlıyorum tüm sevgililerimden beni daha çok sevdiğine emin olduğum sigaramın izmaritime. İşte öyle esiyorum oğlum! İşte öyle esiyorum paşam... İşte öyle...

   Bi’ kaç parmağı kırık, üst katımdaki piyanist öldü, yüzyıllardır bana aşk bileyen, çizen ressam bitiremeden resmimi paletleriyle ezdi kafasını, heykeltıraş intihar etti heykelimin üzerinden. İster inan ister inanma! Milyarlarca var bunlardan! Eksiksiz.

   Zırvalamaları bırakıyorum her insanın bildiğini sandığı hayat kırıntılarından…
Gülüyorum şimdi de yüzüne. Es geçmek kafiyesinde ha s.ktir çekiyorum, kadın göğüslerinden acılı kitaplar emiyorum... -sensin lan sapık- acı emiyoruz acı! dramla sevişiyoruz... Es geçmek kafiyesinde haaaa s.ktirrrr çekiyoruz!

   Nesnelerin, kavramların ''reel'' anlamını kaybetmekten iletişim kopukluğu olduğundan v tuşuna basıyorum elimdeki sözlüğün... 3 cilt, 3 çeşit sözlük: Fransızca, İngilizce, Bence.
v'de ilerliyoruz arkamda Akdeniz ordusu…

   …ve, şöyle anlatılıyor;

   - …ve her sabah diye binlerce cümle kuran o saçma, ne dediğini bilmez şairlerin çağ hastalığında bunalım kriterlerine uyma gayretindeki çabalarıdır... Hor mu görsem?
Bak yine horluyor en kaliteli, en özel orospular... parfümlerini osuruklarıyla mikserde karıştırarak sıkıyorlar boyunlarında... Beyoğlu’ndaki koku budur beylerin oğulları öyle kokar -
ve; kuşun kıç tarafına yaklaşan halk dilinde argo küfürleri ipleyen berduş yakıştırmasına münasip o çocuk. Her ve'den sonra bırakıyor tutunduğu güvercin ayaklarını atlıyor Hezarfen Ahmet Çelebi'nin kanatlarına... Galata’da inip selam çakıyor martıların eşlerine...
Annemi özlüyorum! Ben Kleopatra’nın bacaklarındaki doğmayan çocuğum...

   Notundibi: O sabah, gece, ikindi, üçündü; iki insan başlarını belirli açıyla tutmuş dudaklarını birbirlerine değdiriyorlardı.

...

Mert.Atalay@PolitikaDergisi.com